Rozdział 1

Set

Dzień zapowiadał się naprawdę dobrze. Ale niestety tylko zapowiadał. A to wszystko przez moją o zgrozo siostrę, Izydę.
  Wszyscy dziwią się dlaczego się tak nienawidzimy.
Odpowiedzi na to pytanie nie znam nawet ja. Może to wynika z tego, że jak się urodziła to ciągle się darła. Musi być tą najwspanialszą i najpiękniejsza. Dobra jest w miarę ładna, ale tylko ładna. Piękną to można nazwać Neftydę. Moją małą siostrę i za razem najlepszą przyjaciółkę. Nie że nie mam innych przyjaciół. Mam jeszcze brata Ozyrysa. A wracając do Izydy. Potrafi przeciągnąć na swoją stronę dosłownie każdego. Każdego. Oprócz mnie. Ozyrys jest na każde jej skinienie palcem, a Neftydzie chce wmówić, że to ja jestem złym bratem, a ona kochającą siostrą. Jak na razie kiepsko jej idzie.
  Jak każdego ranka wybiegłem na dziedzinec naszego domu i zarazem pałacu mojego ojca. Uwielbiam patrzeć jak Sekchmet - bogini lwica. Przelewa krew Apopisa wielkiego węża chcącego pożreć naszego króla Ra - boga słońce. Przemierza niebo na swej słonecznej barce. Ale nie wędrówka słońca mnie tak wascynuje tylko krew Apopisa rozlewająca się po niebie. Słyszałem jak Sekchmet prawie doprowadziła do wymarcia ludzi. Podobno jest to jej ostania bitwa z wężem. Ra będzie szukać nowego oficera. Zapewne zostanie nim jego córka Bastet - bogini kotów.
  Moimi największym marzeniem jest zostanie najwyższym oficerem Ra. By móc bronić go przed tą poczwarą. By przysiąc mu lojalność i posłuszeństwo.   Ale jestem bogiem chaosu. Ciemności, burzy, cieni,  pustyni, wojny, cudzoziemców, ognia , zła. A także jak to wszystkim rozpowiedziała Izyda jestem nie godny zaufania. I nie uwierzycie co się potem stało. Uwieżyli jej. Wszyscy oprócz mojego ojca, Ozyrysa no i oczywiście Neftydy.  A ktoś kto nie jest godny zaufania nie ma prawa nawet marzyć o czymś takim jak najwyższy oficer Ra.
  Powiedziała to akurat wtedy gdy wszyscy bogowie zebrali się w naszym domu na zapisanie imion kandydatów na nowego obronice Ra. Oczywiście na samym początku zapisali Bastet. Nie że coś do niej mam, wręcz przeciwnie bardzo ją lubię. Zapisali się między innymi Sobek i Bes. Ozyrys i Neftyda namawiali mnie cały czas bym także się zgłosił.  Mówili , że jak bóg wojny i zła jestem w stanie stawić czoło Apopisowi. Kiedy już chciałem się zgłosić Izyda zaczęła krzyczeć tak głośno że zapewne usłyszała ją także moja matka. Wrzeszczała że jestem nieodpowiedzialny i pod żadnym pozorem nie można mi ufać. Nie wytrzymałem i zacząłem krzyczeć że jest zwykłą jędzą. Podawałem inne synonimy. Moje włosy już dawno przybrały barwę krwi. W końcu wybiegłem z powieszenia zostawiając wszystkich osłupiałych i zdziwionych. Na korytarzu zacząłem rozbijać gliniane wazy. Kiedy dwunasta rozbiła się w drobny mak , oparłem się o jedną z  kolumn.
  Zapewne wywowałem gdzieś potężną burzę ale teraz to był mój najmniejszy problem. Jak mogli jej uwierzyć? Chciało mi się po prostu płakać,  ale wtedy pokazałbym , że jestem mięczakiem, a tego nie chcę.  Nie daruję tej małej gnidzie.
- Wywowałeś piękną burzę w Tebach.- Skrzyrzowałem ręce. Obok mnie pojawił się mój dziadek Szu. Uśmiechał się szeroko. - Co to za mina? - spytał
- Jaka mina?- warknąłem.
- Taka. - zaśmiał się.
- Po prostu taką mam twarz.
- Wiem , że chodzi o Izydę.
- Skoro wiesz to czemu się głupio pytasz dlaczego mam taką twarz?!- Wybuchnąłem. Kocham dziadka. Zawsze się ze mną droczy. Mimo że czasami mu bezczelnie pyskuje to ten się tylko śmieje. Oprócz ojca, Neftydy , matki i Ozyrysa to tylko on mnie jeszcze kocha.
- Burza w Heliopolis. Trwanie do jakieś minuty.
  Wyciągnął z  za pasa strusie pióro. I zaczął mnie łaskotać. Kiedyś Szu odwiedził mnie nie długo po narodzinach. Zaczął się ze mną bawić, kiedy dorwałem się tego samego pióra za nic nie chciałem go oddać. Szu i mój ojciec zwijali się ze śmiechu.  Od tej pory tylko Szu potrafi poprawić mi humor.
- Zobaczysz , przyjdzie taki dzień w którym ktoś zobaczy ile naprawdę jesteś wart. - Oznajmił a potem rozpłyną się.

Neftyda 

  To co Izyda zrobiła Setowi było naprawdę wredne. Dobrze wiedziała, że to jego marzenie. Wcześniej miał taką piękną czerń na głowie a wtedy krwistą czerwień. Wszyscy patrzyli się jak skończone głupki. Tata zaczą coś wyjaśnić, a ja ruszyła z Ozyrysem za Setem.
- Ozyrys!- Usłyszeliśmy warknięcie Izydy.  - Dokąd idziecie?
Ozyrys spóścił głowę.
- Idziemy poszukać Seta.- Odparłam hardo.
Izyda popatrzyła na mnie z miłością.
- Neftydo, kochanie- Zaczęła znowu mną manipulować. - Set nie jest wart niczego. Ani nas, ani swojego miana, ani ciebie siostrzyczko , a o stopniu najwyższego oficera Ra to już nawet nie wspomnę.
- Nie masz prawa tak o nim mówić!  - krzyknełam.
- Ta agresja. To wszystko wina Seta. - Chciała mnie przytulić ale odepchnełam ją tak mocno że wpadła na Ozyrysa.
  Wybiegłam na korytarz z łzami w oczach. Uciekłam do swojej sypialni. Wskoczyłam do małego wodospadu i już siedziałam na łóżku. Jestem boginią wody, rzeki, żałoby i śmierci mogę się przemieszczać w taki sposób. Nie chciałam spotkać Seta. Był bardzo wściekły, a gdyby zobaczył, że płaczę to nawet nie chcę myśleć co by było. Rozpłakałam się za dwoje. Za to , że moje rodzeństwo się nienawidzi oraz za Seta bo znając go nie robi tego. Choć ma na to ogromną ochotę. Nigdy nie widziałam, żeby płakał.
  Dlaczego Izyda mówi, że Set chce mnie skrzywdzić ? Skoro tak to czemu biegnie do mnie i mnie uspokaja kiedy wywowuje burzę?  Dlaczego uśmiecha się do mnie nawet wtedy kiedy jest zdenerwowany?  A jego trudno zmusić do czego kolwiek kiedy jest zły. Jak już to tylko to czegoś złego.
  Co teraz może robić?  Zwykle zamyka się w pokoju, tworzy kukłę z podobizną Izydy i pakuje w nią miecze, sztylety, strzały, włucznie oraz własne pięści.  Jednak zaszywa się także daleko na pustyni.  W jego królestwie . Tam nikt go nie może znaleźć. Nawet Szu ma z tym problem.
  Podeszłam do okna. Ma widok na jak tu określa Set piękną pustynię.
- Ja ci ufam braciszku. I wiem , że kiedyś będziesz służyć Ra. Tak jak marzyłeś.